روزنامه نگار ماشين کرايه اي نيست که هر کس کرايه اش را بدهد برايش کارکند. روزنامه نگار يک نوع تعهد به مردم دارد که چيزهايي بگويد که مردم مي خواهند درباره جهان بدانند تا با آن مسيرخودرا مشخص کنند. اگر دروغ به آنها گفته شود آنها گمراه مي شوند. بايد به صورت صحيح به آنها گفت که علائق عمومي ونگراني ها حول چه موضوعاتي است ادامه

یکی از ارکان و مولفه های اساسی هر ارتباط وجود عنصری به نام مخاطب می باشد و عناصر دیگر شامل منبع و پیام درصورتی می توانند عملی مانند ارتباط را تکمیل نمایند که مخاطبی وجود داشته باشد .لذا به دست اندرکاران روابط عمومی ها توصیه می شود در وهله اول رکن اصلی ارتباط یعنی مخاطب را بشناسند و سپس به تولید و عرضه پیامهای خود اقدام نمایند .

مخاطبان هر سازمان بر اساس نگرشهای متفاوت به انواع مختلفی دسته بندی می شوند .گاهی اوقات براساس نگرش سازمانی به مخاطبان درون سازمان و برون سازمان تقسیم می شوند و گاهی اوقات براساس محیط جغرافیایی قابل تقسیم بندی هستند و گاهی هم براساس عام و یا خاص بودن می توان مخاطبان را دسته بندی کرد

در تقسیم بندی دیگری که بنده قصد دارم ازانواع مخاطب داشته باشم مخاطبان را براساس میزان آگاهی از سازمان قابل تقسیم می دانم .در این شیوه مخاطبان را به سه دسته تقسیم می شوند دسته اول مخاطبان آگاه و یا فعال ،گروه دوم مخاطبان ناآگاه ،و دسته سوم مخاطبان خاموش  .بدیهی است روابط عمومی ها در مواجه با هر گروه باید از پیامهای ارتباطی خاص آن گروه استفاده نمایند .

الف) مخاطبان آگاه :این گروه مخاطبانی هستند که در چرخه ارتباطی سازمان نقش فعال و بسزایی دارند آنها به خوبی با محصولات و خدمات سازمان آشنایی دارند و در یک کنش متقابل با سازمان نسبت به ارایه خدمات ومحصولات سازمان خود حساسیت نشان داده و نقاط ضعف و قوت آن را به دست اندرکاران سازمان گوشزد می کنند . روابط عمومی ها بایستی ضمن حفظ این گروه نسبت به بازخور خدمات و محصولات سازمانشان از سوی این گروه واکنش جدی نشان دهند .

ب)مخاطبان نا آگاه :این گروه به مخاطبانی اطلاق می گردند که اگرچه با سازمان در ارتباط هستند اما فرایند ارتباطی آنها با سازمان کامل نیست. برای این دسته باید پیامهای ارتباطی ویژه ای تدوین نمود و آنها را نسبت به سازمانی که با آن مرتبط شده اند آگاهی بخشیدو در مواردی آنها رابه مخاطبانی فعال که درکنش متقابل با سازمان باشند تبدیل کرد.طبیعی است براساس نظریه بازاریابی جذب هریک ازآنها می تواند جذب مخاطب بیشتری برای سازمان به همراه داشته باشد. 

 ج)مخاطبان خاموش: این دسته افراد را می توان مخاطبانی قلمداد کرد که خدمات سازمان می تواندآنها را شامل شود درحالی که ایشان از وجود سازمان مربوطه و نوعی خدمات بی اطلاعند .در میان این مخاطبا ن شاید مخالفان سازمان نیز جای گیرند لذا روابط عمومی ها در پیامهای ارتباطی خود بایتی این گروه را از یاد نبرند و به گونه ای عمل کنند که بخشی از آنها را به دسته دوم مخاطبان ارتقا دهند .

ناگفته نماند که هردسته از این مخاطبان نیز می توانند براساس تقسیم بندی سازمانی و یا عام وخاص بودن دسته بندی شوند بنا براین پیام ارتباطی برای مخاطب ناآگاه یا خاموش درون سازمان با پیام ارتباطی مخاطب برون سازمان در همین دسته باید متفاوت باشد .وهمین گونه است نگرش عام وخاص داشتن نسبت به مخاطب .

چند ي پيش يكي از كارمندان مرا به تحريريه فراخواند .متوجه سر و صداي چندين نفر كه لباس مشكي برتن داشتند شدم آنها آنچنان عصباني  بودند كه در ابتداي امر كسي را ياراي مقابله با آنها نبود .آنها فضاي تحريريه را متشنج كرده بودند و  فقط به دنبال مسوول روزنامه و خبرنگار حوادث روزنامه بودند .به هر ترتيبي كه بود به كمك برخي از مسوولان به اتاقي راهنمايي شدند و حرف دل خود را مطرح كردند .

قضيه از اين قرار بود كه يكي از دوستان خبرنگار خبري را درج كرده بود كه درآن اشاره به خود سوزي يك مرد داراري اختلال حواس و احيانا معتاد شده بود .خانواده داغدار ازاين خبر براشفته بودند و آن را سراسر كذب مي دانستند تألمات روحي و نيش وكنايه هاي برخي نزديكان نيز انها را به آمدن به دفتر روزنامه ترغيب كرده بود و تلاش داشتند با ايجاد سر وصدا و رعب و حشت و در مواردي ناسزاگويي به خبرنگاران و مسوولان روزنامه احقاق حق نمايند .اگرچه اقدام آنها ناردست بود و با دخاالت پليس مجبور به ترك دفتر روزنامه شدند اما اين رويداد دو نكته را برايم مطرح كرد

اول آنكه اگر ادعاي آنها حقيقت دارد وبر متوفي چنين اتهاماتي وارد نيست هزينه  اين هتك حرمت را چه كسي بايد بپردازد و آيا با درج يك توضيح يا اصلاحيه مي توان براي شخصي آبرو خريد ؟و آيا لازم نيست قانون براي چنين مواردي جدي تر برخورد داشته باشد ؟(ناگفته نماند كه علاوه بر اشتباه خبرنگار گاهي اوقات منابع خبري همچون قضات و نيروي انتظامي ممكن است گفته هاي خود را تكذيب كنند و خبرنگار را دچار دردسر نمايند كه درمورد اخير هم چنين اتفاقي رخ داده بود .)

 نكته دوم آنكه ذكرهمين يك مسأله كافي تا به پراسترس بودن شغل خبرنگاري پي برد .براستي اگر آين افراد عصباني خبرنگار مربوطه را مي يافتند چه به روز او مي آوردند .؟و آيا مواجه شدن با اين قبيل حوادث دل شير نمي خواهد؟

 مطلبي روز شنبه در مورد نامگذاري روز روابط عمومي  نوشتم و پس از آن خبر خوشحال كننده اي روز يك شنبه خواندم كه اين درخواست را موسسه تحقيقات روابط عمومي به وزارت ارشاد ارايه داده است اگرچه ارشاد فعلي در اين مدت نشان داد كه خيلي تمايلي به اين امر ندارد و در بي مهري به روابط عمومي ها يد طولايي دارد اما اميدوارم در دولت آينده اين مهم تحقق يابد

جا دارد براي  طراحي مناسب سايت روابط عمومي كه زحمت زيادي دوستان متقبل شده اند به ويژ ه از علي آقاي مزيناني تشكر كنم

تا کنون از زوایای مختلف به روابط عمومی نگریسته شده و جایگاه آن را در سازمان و در نظر مردم و مدیران مورد کنکاش قرارداده اند. از پرسنل روابط عمومی گرفته تا نگاه مدیریت کلان سازمان به این واحد و نگاه کارکنان به روابط عمومی سخن بسیار رانده شده است .جالب آنکه قریب به اتفاق افرادی که در این زمینه اظهار نظر کرده اند ؛ چه درمقام مسوول و یا غیر مسوول صرفایا بیان مشکل کرده اند ویا شنونده مشکل بوده اند .
در کشور ما ثابت شده تا روزی در تقویم مناسبتها ی سال به نام یک قشر و یا گروه نامگذاری نشده جامعه توجه جدی به آن نشان نداده است .هرساله در روزخبرنگار که چند سالی است به پاس زحمات این عزیزان برگزار می شود شاهدم که دوستان خبرنگار ، شهید صارمی را دعا می کنند و طالبان را مصداق عدو شود سبب خیر می دانند .شهادت این خبرنگاربهانه ای شد تا روزی به عنوان روزخبرنگار در تقویم مناسبتها جای گیرد .خوشبختانه از آن زمان تاکنون علاوه بر توجه دست اندرکاران مسوول به این قشر ، قوانین خوبی نیز از جمله سخت و زیان آوز شناخته شدن حرفه خبرنگاری و .. به تصویب رسیده ایت .
با این توصیف جا داردنهادهای مختلف و دست اندرکار حرفه روابط عمومی نیز روزی را به نام روز روابط عمومی پیشنهاد دهند تا شاید گوشه چشمی از سوی مسوولان به این واحد ارزشمند سازمان صورت گیرد .چرا که پویایی سازمانها به پویا نمودن این واحد وتوجه کردن به جایگاه حقیقی ان در سازمان وابستگی تام دارد امری که تقریبا در بساری از سازمانها نادیده گرفته می شود و مدیران از طرق انحرافی به دنبال پویایی سازمان خویش می گردند .بنابراین تا روزی به نام روز روابط عمومی در تقویم مناسبتها قرار نگیرد نباید انتظار داشت صاحبان اندیشه و بیش از همه صاحبان قدرت در سازمان ها و نهادها به فکر حل مشکل این واحد و کارکنان آن باشند .و لذا کارکنان ای حوزه همچنان باید برای مشکلات جزئی در این واحد ها دست و پنجه نرم کنند .